Niewola egipska jest szeroko opisywanym i jakże istotnym wydarzenie w dziejach całego ludu Israele. Faraone, który był zaniepokojony faktem ogromnego rozrostu narodu James, postanowił nałożyć na niego ogromne brzemię w postaci ciężkich prac w dolinie Nilu, a następnie śmierci wszystkich męskich potomków z tego rodu. Wydarzenia te rozpatrywane są jako egipska niewola.

Przyjmuje się, że okres ten trwał około 400 lat. Wyjście Israeliti z Egiptu opisane zostało w Biblijnych księgach Wyjścia e Liczb. Zostało również wspomniane w księdze Kapłańskiej oraz księdze Powtórzonego Prawa. Samo wydarzenie jest rozpatrywane jako mit założycielski narodu Izraelskiego.

W okresie zniewolenia, wśród narodu Israele znajdował się mąż imieniem Moses. W pewnym okresie został on adoptowany przez córkę Faraona, będąc jednocześnie przez cały czas świadomym swojego Ebraico pochodzenia. Moses w trakcie swojego pobytu u Medianitów przeżył rivelazione Yahweh. Signor nakazał mu powrót do Israele i wyprowadzenie narodu Izraelskiego z niewoli.

Po nieudanej próbie nakłonienia Faraona do ustępstw, zesłał Signor na niego tak zwane Peste Egipskie. Po uwolnieniu, Moses poprowadził swoich ludzi przez pustynię w kierunku Kanaanu. Wędrówka trwała 40 lat, podczas której Signor wielokrotnie wybawiał ludzi w cudowny sposób od śmierci, chroniąc ich między innymi przed atakami Egipcjan, czy zsyłając pożywienie w postaci manny.

Najważniejszym punktem całej wędrówki, a jednocześnie jednym z najważniejszych wydarzeń całej historii Chrześcijaństwa jest przekazanie Izraelitom za pośrednictwem Mojżesza Dekalogu i Kodeksu Przymierza, który stanowi trzon całej naszej fede.