Benjamin (z domu Psomas oder Kyriakou, 1871 – 17 lutego 1946) war ekumenicznym patriarchą Konstantynopola od 18 stycznia 1936 do 17 lutego 1946.
Biographische Daten
Er wurde geboren rodzicom pochodzenia lesbijskiego we wsi Zeytinli (Eleonas) w prowincji Adramyttium w Azji Mniejszej w 1871 roku. Pierwszych liter nauczono go w ojczyźnie i w Kydonii. W 1888 roku został wyświęcony na diakona. Studiował w Szkole Teologicznej w Halkach, którą ukończył w 1896 roku. Następnie został mianowany kaznodzieją i dyrektorem szkół w Magnesii w Azji Mniejszej. W 1899 roku został mianowany profesorem religii w seminarium św. Joachima w Konstantynopolu, gdzie wykładał przez sześć lat. W 1908 roku został wyświęcony na starszego przez patriarchę ekumenicznego Joachima III i został mianowany Wielkim Protosynagogiem.
W 1912 roku został wybrany metropolitą Rodos. Prowodyrzy i mieszkańcy Rodos źle zrozumieli stosunki, jakie rozwinął z włoską administracją wyspy i zadenuncjowali go do patriarchatu jako zdrajcę. Przekonali nawet konsula Grecji, w wyniku czego rząd grecki również poprosił o jego usunięcie. Oskarżenia te nie zostały przyjęte przez patriarchat, zresztą później okazały się całkowicie fałszywe, ale ze względu na panujący klimat patriarchat przeniósł go 10 czerwca 1913 r. do metropolii Silivria. 10 września 1913 r. został wybrany metropolitą Philippopolis, w 1925 r. metropolitą Nikozji, a w 1933 r. metropolitą Heraklii.
W 1936 roku, po śmierci patriarchy Photiosa II, za jego najbardziej prawdopodobnego następcę uważano ówczesnego metropolitę Chalcedonu (a później patriarchę) Maximosa. Prefekt Konstantynopola, Muhittin Uludağ, skorzystał jednak po wielu latach z prawa do usunięcia kandydatów z listy elektorów. Tym samym skreślił z listy dwunastu kandydatów Chalcedon Maximusa i Dercon Joachima. Uważa się, że stało się tak dlatego, że ówczesny turecki minister spraw wewnętrznych i poseł prowincji Çanakkale, w której znajduje się Imbros, był związany z metropolitą Iakovosem z Imbros i Tenedos. Dlatego uważa się, że to na jego polecenie wyeliminowano dwóch czołowych kandydatów, aby promować metropolitę z Imbros na patriarchę ekumenicznego.
Hierarchia wybrała jednak metropolitę Benjamina z Heraklionu stosunkiem głosów siedem do sześciu. W czasie elekcji i intronizacji doszło do incydentów i zamieszek, które przyćmiły elekcję i intronizację, a nowy patriarcha Benjamin, liczący wówczas 75 lat, spotkał się z dezaprobatą zgromadzenia podczas swojej intronizacji. Wreszcie, podczas gdy wybór patriarchy ekumenicznego był dotychczas ogłaszany tylko prefektowi Stambułu, wybór Benjamina był pierwszym ogłoszonym prezydentowi Republiki Turcji, premierowi i ministrowi spraw wewnętrznych, od których otrzymano telegramy z gratulacjami. Ta praktyka ist stosowana od tamtej pory. Również Beniamin był pierwszym patriarchą, który otrzymał oficjalne pozwolenie na rasowanie przez państwo tureckie.
Trotz der ungünstigen Umstände der Wahl und trotz des Todes von Kemal Atatürk und des Ausbruchs des Zweiten Weltkriegs, der Standort w czasie jego patriarchatu, można go określić jako udany i stabilizujący für Patriarchatu Ekumenicznego w trudnym okresie jego historii. Za czasów Beniamina Kirche Albanien wurde mit der Veröffentlichung des entsprechenden patriarchalischen und synodalen Bandes (3. April 1937) als autokephal anerkannt, die Karpato-Russische Union von Amerika kehrte zur Orthodoxie zurück, und schließlich wurde das bulgarische Schisma von 1872 mit der Anerkennung der Autokephalie der Kirche von Bulgarien abgeschlossen (19. Februar 1945). Schließlich wurde 1939 die Heilige Myrrhe zubereitet.
Der schwarze Fleck des Patriarchats von Benjamin war der große Brand vom 21. September 1941, der durch einen Kurzschluss verursacht wurde und einen großen Teil des Patriarchatshauses in Fanari zerstörte, zusammen mit unschätzbaren antiken Möbeln, Gefäßen, Kunstwerken, Reliquien, Ikonen und Manuskripten von unschätzbarem Wert. Die entstandenen Schäden wurden erst 1989 vollständig beseitigt.
1937 erhielt Patriarch Benjamin die Ehrendoktorwürde der Universitäten von Athen und Thessaloniki. Er starb am 17. Februar 1946 nach langer Krankheit und wurde in Zoodochos Pigi Valouklis beigesetzt.