Benjamin (z domu Psomas lub Kyriakou, 1871 – 17 lutego 1946) był ekumenicznym patriarchą Konstantynopola od 18 stycznia 1936 do 17 lutego 1946.

Dane biograficzne
Urodził się rodzicom pochodzenia lesbijskiego we wsi Zeytinli (Eleonas) w prowincji Adramyttium w Azji Mniejszej w 1871 roku. Pierwszych liter nauczono go w ojczyźnie i w Kydonii. W 1888 roku został wyświęcony na diakona. Studiował w Szkole Teologicznej w Halkach, którą ukończył w 1896 roku. Następnie został mianowany kaznodzieją i dyrektorem szkół w Magnesii w Azji Mniejszej. W 1899 roku został mianowany profesorem religii w seminarium św. Joachima w Konstantynopolu, gdzie wykładał przez sześć lat. W 1908 roku został wyświęcony na starszego przez patriarchę ekumenicznego Joachima III i został mianowany Wielkim Protosynagogiem.

W 1912 roku został wybrany metropolitą Rodos. Prowodyrzy i mieszkańcy Rodos źle zrozumieli stosunki, jakie rozwinął z włoską administracją wyspy i zadenuncjowali go do patriarchatu jako zdrajcę. Przekonali nawet konsula Grecji, w wyniku czego rząd grecki również poprosił o jego usunięcie. Oskarżenia te nie zostały przyjęte przez patriarchat, zresztą później okazały się całkowicie fałszywe, ale ze względu na panujący klimat patriarchat przeniósł go 10 czerwca 1913 r. do metropolii Silivria. 10 września 1913 r. został wybrany metropolitą Philippopolis, w 1925 r. metropolitą Nikozji, a w 1933 r. metropolitą Heraklii.

W 1936 roku, po śmierci patriarchy Photiosa II, za jego najbardziej prawdopodobnego następcę uważano ówczesnego metropolitę Chalcedonu (a później patriarchę) Maximosa. Prefekt Konstantynopola, Muhittin Uludağ, skorzystał jednak po wielu latach z prawa do usunięcia kandydatów z listy elektorów. Tym samym skreślił z listy dwunastu kandydatów Chalcedon Maximusa i Dercon Joachima. Uważa się, że stało się tak dlatego, że ówczesny turecki minister spraw wewnętrznych i poseł prowincji Çanakkale, w której znajduje się Imbros, był związany z metropolitą Iakovosem z Imbros i Tenedos. Dlatego uważa się, że to na jego polecenie wyeliminowano dwóch czołowych kandydatów, aby promować metropolitę z Imbros na patriarchę ekumenicznego.

Hierarchia wybrała jednak metropolitę Benjamina z Heraklionu stosunkiem głosów siedem do sześciu. W czasie elekcji i intronizacji doszło do incydentów i zamieszek, które przyćmiły elekcję i intronizację, a nowy patriarcha Benjamin, liczący wówczas 75 lat, spotkał się z dezaprobatą zgromadzenia podczas swojej intronizacji. Wreszcie, podczas gdy wybór patriarchy ekumenicznego był dotychczas ogłaszany tylko prefektowi Stambułu, wybór Benjamina był pierwszym ogłoszonym prezydentowi Republiki Turcji, premierowi i ministrowi spraw wewnętrznych, od których otrzymano telegramy z gratulacjami. Ta praktyka jest stosowana od tamtej pory. Również Beniamin był pierwszym patriarchą, który otrzymał oficjalne pozwolenie na rasowanie przez państwo tureckie.

Mimo niesprzyjających okoliczności wyboru oraz mimo śmierci Kemala Atatürka i wybuchu II wojny światowej, które miały miejsce w czasie jego patriarchatu, można go określić jako udany i stabilizujący dla Patriarchatu Ekumenicznego w trudnym okresie jego historii. Za czasów Beniamina Kościół Albanii został uznany za autokefaliczny wraz z wydaniem odpowiedniego tomu patriarchalnego i synodalnego (3 kwietnia 1937), karpacko-rosyjscy unici z Ameryki powrócili do prawosławia, wreszcie schizma bułgarska z 1872 roku została zakończona (19 lutego 1945) uznaniem autokefalii Kościoła Bułgarii. Wreszcie w 1939 roku przygotowano świętą mirrę.

Czarną plamą patriarchatu Benjamina był wielki pożar z 21 września 1941 r., który został spowodowany zwarciem i zniszczył znaczną część Domu Patriarchalnego w Fanari, wraz z nieobliczalnymi zabytkowymi meblami, naczyniami, dziełami sztuki, relikwiami, ikonami i manuskryptami o nieobliczalnej wartości. Wyrządzone szkody zostały w pełni odbudowane dopiero w 1989 roku.

W 1937 roku patriarcha Benjamin otrzymał tytuł doktora honoris causa od uniwersytetów w Atenach i Salonikach. Zmarł 17 lutego 1946 roku po długiej chorobie i został pochowany w Zoodochos Pigi Valouklis.

Sztuczna Inteligencja