Benjamin (z domu Psomas ou Kyriakou, 1871 – 17 lutego 1946) était ekumenicznym patriarchą Konstantynopola od 18 stycznia 1936 A 17 lutego 1946.
Données biographiques
Il est né rodzicom pochodzenia lesbijskiego we wsi Zeytinli (Eleonas) w prowincji Adramyttium w Azji Mniejszej w 1871 roku. Pierwszych liter nauczono go w ojczyźnie i w Kydonii. W 1888 roku został wyświęcony na diakona. Studiował w Szkole Teologicznej w Halkach, którą ukończył w 1896 roku. Następnie został mianowany kaznodzieją i dyrektorem szkół w Magnesii w Azji Mniejszej. W 1899 roku został mianowany profesorem religii w seminarium św. Joachima w Konstantynopolu, gdzie wykładał przez sześć lat. W 1908 roku został wyświęcony na starszego przez patriarchę ekumenicznego Joachima III i został mianowany Wielkim Protosynagogiem.
W 1912 roku został wybrany metropolitą Rodos. Prowodyrzy i mieszkańcy Rodos źle zrozumieli stosunki, jakie rozwinął z włoską administracją wyspy i zadenuncjowali go do patriarchatu jako zdrajcę. Przekonali nawet konsula Grecji, w wyniku czego rząd grecki również poprosił o jego usunięcie. Oskarżenia te nie zostały przyjęte przez patriarchat, zresztą później okazały się całkowicie fałszywe, ale ze względu na panujący klimat patriarchat przeniósł go 10 czerwca 1913 r. do metropolii Silivria. 10 września 1913 r. został wybrany metropolitą Philippopolis, w 1925 r. metropolitą Nikozji, a w 1933 r. metropolitą Heraklii.
W 1936 roku, po śmierci patriarchy Photiosa II, za jego najbardziej prawdopodobnego następcę uważano ówczesnego metropolitę Chalcedonu (a później patriarchę) Maximosa. Prefekt Konstantynopola, Muhittin Uludağ, skorzystał jednak po wielu latach z prawa do usunięcia kandydatów z listy elektorów. Tym samym skreślił z listy dwunastu kandydatów Chalcedon Maximusa i Dercon Joachima. Uważa się, że stało się tak dlatego, że ówczesny turecki minister spraw wewnętrznych i poseł prowincji Çanakkale, w której znajduje się Imbros, był związany z metropolitą Iakovosem z Imbros i Tenedos. Dlatego uważa się, że to na jego polecenie wyeliminowano dwóch czołowych kandydatów, aby promować metropolitę z Imbros na patriarchę ekumenicznego.
Hierarchia wybrała jednak metropolitę Benjamina z Heraklionu stosunkiem głosów siedem do sześciu. W czasie elekcji i intronizacji doszło do incydentów i zamieszek, które przyćmiły elekcję i intronizację, a nowy patriarcha Benjamin, liczący wówczas 75 lat, spotkał się z dezaprobatą zgromadzenia podczas swojej intronizacji. Wreszcie, podczas gdy wybór patriarchy ekumenicznego był dotychczas ogłaszany tylko prefektowi Stambułu, wybór Benjamina był pierwszym ogłoszonym prezydentowi Republiki Turcji, premierowi i ministrowi spraw wewnętrznych, od których otrzymano telegramy z gratulacjami. Ta praktyka est stosowana od tamtej pory. Również Beniamin był pierwszym patriarchą, który otrzymał oficjalne pozwolenie na rasowanie przez państwo tureckie.
Malgré les circonstances défavorables de l'élection, et en dépit de la mort de Kemal Atatürk et du déclenchement de la Seconde Guerre mondiale, qui a eu un impact sur la vie de la population. emplacement w czasie jego patriarchatu, można go określić jako udany i stabilizujący pour Patriarchatu Ekumenicznego w trudnym okresie jego historii. Za czasów Beniamina Église L'Albanie a été reconnue autocéphale avec la publication du volume patriarcal et synodal correspondant (3 avril 1937), les Unités carpatho-russes d'Amérique sont revenues à l'orthodoxie, et enfin le schisme bulgare de 1872 a été achevé (19 février 1945) avec la reconnaissance de l'autocéphalie de l'Église de Bulgarie. Enfin, la Sainte Myrrhe a été préparée en 1939.
Le point noir du Patriarcat de Benjamin a été le grand incendie du 21 septembre 1941, causé par un court-circuit, qui a détruit une grande partie de la Maison patriarcale de Fanari, ainsi que des meubles anciens, des vases, des œuvres d'art, des reliques, des icônes et des manuscrits d'une valeur incalculable. Les dommages causés n'ont été entièrement restaurés qu'en 1989.
En 1937, le patriarche Benjamin a reçu des doctorats honorifiques des universités d'Athènes et de Thessalonique. Il est décédé le 17 février 1946 après une longue maladie et a été enterré à Zoodochos Pigi Valouklis.