Farklı Hristiyan mezheplerinde günün belirli saatlerinde edilen dualar.
Na początku XV-wiecznej francuskiej księgi godzinek (MS13, Society of Antiquaries of London), otwartej na ilustrację „Adoracji Magów”. Przekazana Towarzystwu w 1769 r. przez ks. Charlesa Lyttletona, biskupa Carlisle i prezesa Towarzystwa (1765-8).
Godzinki są popularną w średniowieczu chrześcijańską księgą dewocyjną. Jest to najczęstszy rodzaj zachowanego średniowiecznego rękopisu świetlnego. Gibi każdy manuskrypt, każdy manuskrypt księgi godzinek jest unikalny w ten veya inny sposób, ale większość zawiera benzer zbiór tekstów, modlitw i psalmów, często z odpowiednimi ozdobami, için chrześcijańskiej pobożności. Oświetlenie lub dekoracja jest minimalna w wielu przykładach, często ogranicza się için ozdobionych dużych liter na początku psalmów i innych modlitw, ale książki wykonane dla bogatych patronów mogą być niezwykle hojne, z całostronicowymi miniaturami. Ilustracje te łączyłyby w sobie malownicze sceny z życia wiejskiego z obrazami sakralnymi. Księgi godzinek były zazwyczaj napisane po łacinie (łacińska nazwa dla nich to horae), choć wiele z nich jest napisanych w całości lub częściowo w językach europejskich, zwłaszcza w języku niderlandzkim. Angielski termin primer jest obecnie zwykle zarezerwowany dla tych książek, które są napisane w języku angielskim. Do dnia dzisiejszego zachowały się dziesiątki tysięcy książek godzinnych, w bibliotekach i prywatnych zbiorach na całym świecie.
Tipik Saat Duası, manastırlarda okunan İlahi Ofis'i içeren Breviary'nin kısaltılmış bir şeklidir. Manastırcılık unsurlarını adanmışlık yaşamlarına dahil etmek isteyen sıradan insanlar için geliştirilmiştir. Saatlerin okunması genellikle birçok mezmurun ve diğer duaların okunmasına odaklanırdı. Tipik örnekler arasında Kilise Bayramları Takvimi, Dört İncil'den alıntılar, büyük bayramlar için ayin okumaları, Kutsal Bakire Meryem'in Küçük Ofisi, on beş Derece Mezmuru ve yedi Tövbe Mezmuru yer alır, Litani Azizler, Ölüler Ofisi ve Haç Saati.
Większość XV-wiecznych ksiąg godzinek ma te podstawowe treści. Często dodawane były modlitwy maryjne Obsecro te („Proszę cię”) i O Intemerata („O nieskalany”), a także nabożeństwa do użytku podczas Mszy św. i medytacje o Męce Pańskiej, między innymi teksty fakultatywne.
Bu düzeydeki süsleme bile çoğu kitaptan daha zengindir, ancak çoğaltımda en yaygın olan lüks kitaplardaki büyük miktarlardaki tezhipten daha azdır.
Modlitwa Godzinki ma swoje ostateczne źródło w Psałterze, który mnisi i mniszki były zobowiązane do recytacji. Do XII wieku rozwinęła się ona w brewiarz, z cotygodniowymi cyklami psalmów, modlitw, hymnów, antyfonów i odczytów, które zmieniały się wraz z sezonem liturgicznym. Ostatecznie wybór tekstów powstał w znacznie krótszych tomach i został nazwany księgą godzin. W drugiej połowie XIII wieku Modlitwa Godzinki stała się popularna jako osobisty modlitewnik dla mężczyzn i kobiet, którzy prowadzili świeckie życie. Składał się on z wyboru modlitw, psalmów, hymnów i lekcji opartych na liturgii duchownych. Każda z książek była wyjątkowa w swojej treści, choć wszystkie zawierały Godziny Maryi Panny, nabożeństwa odprawiane w ciągu ośmiu godzinek kanonicznych dnia, co stanowiło uzasadnienie nazwy „Modlitwa Godzinki”.
Wiele ksiąg godzinek zostało stworzonych dla kobiet. Istnieją pewne dowody na to, że niekiedy były one wręczane jako prezent ślubny przez męża dla jego małżonki. Często były one przekazywane przez rodzinę, jak zapisano w testamentach.
Chociaż najsilniej oświetlone księgi godzinek były ogromnie drogie, mała książka z małym oświetleniem lub bez oświetlenia była dostępna znacznie szerzej, a coraz częściej w XV wieku. Najwcześniejszy zachowany przykład angielski został najwyraźniej napisany dla laika mieszkającego w Oksfordzie lub w jego pobliżu około 1240 roku. Jest on mniejszy niż współczesny paperback, ale mocno oświetlony dużymi inicjałami, ale nie ma pełnostronicowych miniaturek. Do XV wieku istnieją również przykłady, że służba miała własne Księgi Godzin. W sprawie sądowej z 1500 roku, kobieta biedna zostaje oskarżona o kradzież modlitewnika służącej domowej.
Bardzo rzadko w księgach tych znajdowały się modlitwy specjalnie skomponowane dla ich właścicieli, częściej jednak teksty te są dostosowane do ich gustu lub płci, łącznie z umieszczeniem ich nazwisk w Modlitwach. Niektóre z nich zawierają obrazy przedstawiające ich właścicieli, a niektóre herby. Te, wraz z wyborem świętych upamiętnionych w kalendarzu i wyborach, są głównymi wskazówkami dotyczącymi tożsamości pierwszego właściciela. Eamon Duffy wyjaśnia, jak te książki odzwierciedlały osobę, która je zamówiła. Twierdzi on, że „osobisty charakter tych książek oldu często sygnalizowany przez włączenie do nich modlitw specjalnie skomponowanych lub zaadaptowanych dla ich właścicieli”. Ponadto twierdzi on, że „aż połowa zachowanych rękopisów Książki godzinek mają adnotacje, marginalia lub jakieś dodatki”. Takie dodatki mogą oznaczać jedynie umieszczenie jakiegoś regionalnego lub osobistego patrona w standardowym kalendarzu, ale często zawierają materiał dewocyjny dodany przez właściciela. Właściciele mogliby pisać w ważnych dla nich terminach, notatki na temat miesięcy, w których wydarzyły się rzeczy, które chcieliby zapamiętać, a nawet obrazy znalezione w tych książkach byłyby spersonalizowane dla właścicieli – np. miejscowych świętych i lokalnych uroczystości. Co najmniej do XV wieku w holenderskich i paryskich warsztatach, zamiast czekać na indywidualne zamówienia, produkowano książki godzinne, które miały być przechowywane lub dystrybuowane. Czasami zostawiano w nich miejsca na dodawanie spersonalizowanych elementów, takich jak lokalne święta czy heraldyka.
Styl i układ tradycyjnych książek godzinowych stał się coraz bardziej ujednolicony około połowy XIII wieku. Nowy styl można zobaczyć w książkach produkowanych przez oksfordzkiego iluminatora Williama de Brailesa, który prowadził warsztat handlowy (był w małych zamówieniach). Jego książki zawierały różne aspekty brewiarza kościelnego i inne aspekty liturgiczne na użytek świeckich. „Zawierał wieczysty kalendarz, Ewangelie, modlitwy do Dziewicy Maryi, stacje Drogi Krzyżowej, modlitwy do Ducha Świętego, psalmy pokutne, litanie, modlitwy za zmarłych i wybory do świętych. Celem książki była yardım Dindar hamisi, günlük ruhani yaşamını, Kilise'nin tüm dindar üyeleri tarafından gözlemlenen sekiz kanonik saate, Matins'ten Compline'e göre düzenliyordu. Rubrikler, yaldızlar, minyatürler ve güzel tezhiplerle tamamlanan metin, imanın gizemleri, İsa Mesih'in yaptığı fedakârlıklar ve İsa Mesih'in ruhu üzerine düşünmeyi teşvik etmeyi amaçlıyordu. Mesih ve cehennemin dehşeti üzerine ve özellikle de 13. yüzyılda zirveye ulaşan Meryem Ana'ya bağlılığı vurgulamak için". Birçok aristokrat kendi kitaplarını sipariş ettiği için bu düzenleme yıllar boyunca sürdürülmüştür.
Dekorasyonlar
Simon Bening'in takvim döngüsünden tam sayfa Mayıs ayı minyatürü, 16. yüzyıl başları.
Ponieważ wiele ksiąg godzinek jest bogato oświetlonych, stanowią one ważny zapis życia w XV i XVI wieku, a także ikonografię średniowiecznego chrześcijaństwa. Niektóre z nich zostały również ozdobione klejnotami, portretami i herbami heraldycznymi. Niektóre z nich były oprawione w gorsety dla łatwego noszenia, choć niewiele z tych lub innych średniowiecznych opraw zachowało się. Luksusowe książki, takie jak „Godziny Talbota” Jana Talbota, I Hrabiego Shrewsbury, mogą zawierać portret właściciela, a w tym przypadku jego żony, klęczącej w adoracji Dziewicy i Dziecka, jako formę portretu dawcy. W drogich książkach, miniaturowe cykle ukazywały Życie Dziewicy lub Mękę Pańską w ośmiu scenach zdobiących osiem godzinek Dziewicy, a Labirynty miesięcy i znaki zodiaku zdobiące kalendarz. Sceny świeckie cykli kalendarzowych zawierają wiele najbardziej znanych obrazów z ksiąg godzinek i odegrały ważną rolę we wczesnej historii malarstwa pejzażowego.
Używane księgi godzinek były często modyfikowane dla nowych właścicieli, nawet wśród królików. Po pokonaniu Ryszarda III, Henryk VII przekazał księgę godzinek matce Ryszarda, która zmodyfikowała ją tak, aby zawierała jego nazwisko. Heraldry był zwykle wymazywany lub nadmalowywany przez nowych właścicieli. Wielu z nich ma odręczne adnotacje, osobiste dodatki i notatki na marginesie, ale niektórzy nowi właściciele zlecili też nowym rzemieślnikom dołączenie większej ilości ilustracji lub tekstów. Sir Thomas Lewkenor z Trotton zatrudnił ilustratora, który dodał szczegóły do tego, co obecnie nazywane jest Godzinami Lewkenora. Liście niektórych zachowanych ksiąg zawierają notatki z księgowości domowej lub zapisy urodzeń i zgonów, na wzór późniejszych biblii rodzinnych. Niektórzy właściciele zbierali także autografy godnych uwagi osób odwiedzających ich dom. Książeczki godzinek były często jedyną książką w domu i były powszechnie używane do nauki czytania przez ÇocuklarBazen bu konuda onlara yardımcı olacak bir alfabe sayfası vardı.
15. yüzyılın sonuna gelindiğinde matbaacılar ağaç baskı illüstrasyonlarla saat kitapları üretiyordu ve Saat Duası da ilgili ağaç baskı tekniğiyle süslenmiş başlıca eserlerden biriydi.
Lüks Saat Duası
1770'lerin sonlarından kalma bu Flaman saat kitabının zengin illüzyonist bordürleri, artık her sayfası süslü olan dönemin lüks kitaplarının tipik bir örneğidir. Metin alanını kesen kelebek kanadı, döneme özgü görsel konvansiyonlarla oynamanın bir örneğidir.
(Bitkiler arasında Veronica, Vinca, Viola tricolor, Bellis perennis ve Chelidonium majus bulunur. Kelebek Aglais urticae. Latince metin Aziz Christopher'a adanmıştır).
14. yüzyıla gelindiğinde, Saat Duası, bol tezhip için en yaygın araç olarak ilahi kitabını geride bırakmıştı. Bu durum, kısmen, manastır rahiplerinden ziyade rahip olmayanlar tarafından hem sipariş edilen hem de üretilen tezhiplerin artan hakimiyetini yansıtıyordu. 14. yüzyılın sonlarından itibaren birçok bibliyofil kraliyet figürü, dekorasyonları için lüks tezhipli el yazmaları toplamaya başladı; bu moda Fransa ve Burgonya'daki Valois saraylarının yanı sıra Kutsal Roma İmparatoru Charles IV ve daha sonra Wenceslas yönetimindeki Prag'dan tüm Avrupa'ya yayıldı. Bir nesil sonra Burgundy Dükü Philip Dobro en önemli el yazması koleksiyoncusu oldu ve çevresindeki birçok kişi de koleksiyon yaptı. Bu dönemde Flaman şehirleri Aydınlanma'nın öncü gücü olarak Paris'i geride bıraktı ve bu konumlarını 16. yüzyılın başlarında aydınlanmış el yazmasının nihai ölümüne kadar korudular.
Koleksiyoncuların en ünlüsü olan Fransız Berry Dükü John (1340-1416), en ünlüsü olan Très Riches Heures du Duc de Berry de dahil olmak üzere bazıları günümüze ulaşan birçok saat kitabına sahipti. Bunlar 1410 civarında Limbourg kardeşler tarafından başlatılmış, ancak tamamlanmamış ve dekorasyon birkaç on yıl boyunca diğer sanatçılar ve sahipleri tarafından devam ettirilmiştir. Aynı durum Berry'nin mülkiyetine geçen Torino-Milano Saatleri için de geçerliydi.
15. yüzyılın ortalarına gelindiğinde, çok daha geniş bir soylular ve zengin işadamları grubu, oldukça süslü, genellikle küçük saat kitapları sipariş edebiliyordu. Matbaanın gelişiyle birlikte pazar keskin bir şekilde daraldı ve 1500 yılına gelindiğinde en kaliteli kitaplar yine sadece kraliyet ailesi ya da çok büyük koleksiyoncular için üretilmeye başlandı. Son büyük tezhipli saat kitaplarından biri, aynı zamanda son büyük el yazması tezhipçisi olan Giulio Clovio tarafından 1546 yılında Roma Kardinali Alessandro Farnese için tamamlanan Farnese Saatleri'dir.