Biografski podatki
Rodil se je 26 października 1897 roku w Sinope nad Morzem Czarnym i je bil synem Eleftheriosa i Catherine Vaportzis. Jego wujem był metropolita Kirillos Mumtzis z Mytilene. Po ukończeniu studiów w ojczyźnie zapisał się do Szkoły Teologicznej w Halki, którą ukończył po rocznej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku pracą „The Election of the Patriarchs of Constantinople in the Byzantine Era”. Został wyświęcony na diakona 16 maja 1918 r., a na starszego w Nowy Rok 1928, otrzymując jednocześnie tytuł archimandryty.

Visoki duhovnik
8. februarja 1930 je bil izvoljen za metropolita Filadelfije, 28. junija 1932 pa za metropolita Kalkedona.

Po śmierci patriarchy Photiosa II w 1935 r. preferowanym następcą był Maximos, jednak po interwencji władz tureckich jego ime je bil črtan s seznama kandidatov. Med drugo svetovno vojno so ga turške oblasti dvakrat aretirale, drugič (20. januarja 1943) pa so ga za več mesecev izgnali v Prusijo.

Zaradi visoke starosti patriarha Benjamina ga je Maksim nadomeščal pri številnih upravnih nalogah in bil stalni član patriarhalne sinode.

Patriarh
W lutym 1946 roku zmarł patriarcha Benjamin. Dzień po jego pogrzebie, 20 lutego, Maksymin został wybrany przez Synod Patriarchalny na patriarchę ekumenicznego. Warto zauważyć, że rząd turecki zachował neutralne stanowisko, nie tworząc przeszkód za jego wyboru, jak to miało lokacija poprzednim razem. Wydawało się zresztą, że klimat między władzami tureckimi a patriarchatem uległ zmianie. Wskaźnikiem poprawy sytuacji w tym czasie była wizyta ówczesnego prezydenta Republiki Tureckiej Ismeta Inonu w Szkole Teologicznej w Halki, gdzie został serdecznie przyjęty przez ówczesnego dyrektora, metropolitę Chrysostomosa z Neocaesarei i studentów.

Že v prvih mesecih svojega patriarhata je Maksimo poskrbel za ogenj Turški tisk je zaradi njegovih stikov z Rusko pravoslavno cerkvijo, ki so jih razlagali kot posredno podporo Sovjetski zvezi. Ameriški in britanski diplomati so imeli podobne sume. Zdi se, da ni v celoti razumel spremembe odnosov po vojni, njegove nepremišljene izjave pa so dopuščale razlago, da je bil prorusko usmerjen.

Bolezen
Proti koncu leta 1946 je patriarh začel kazati znake blage melanholije. Čez nekaj časa je patriarh izrazil namero, da bo odstopil, iz turških krogov pa so pricurljale informacije, da bi ga v primeru, če bi mu diagnosticirali neozdravljivo bolezen, morali takoj odstraniti in izbrati naslednika. Grško zunanje ministrstvo je grški veleposlanik Pericles Skeferis obvestil o patriarhovi nameri, grška vlada pa je priporočila, naj počaka.

Da bi si povrnil moči, so se odločili, da patriarha preselijo v njegovo poletno rezidenco v Halki in nato maja 1947 v Atene. Tako je v spremstvu treh članov svojega spremstva z vlakom prispel s postaje Sikertzi v Pitiju na Evrosu, od koder so ga z motorjem odpeljali v Aleksandroupolis, kjer so ga sprejeli škofje Ftiotide Ambros in Atike ter Megaridos Iakovos, predstavnik Cerkev Grčija. Nato se je s svojim spremstvom vkrcal na grški rušilec "Kreta", namenjen v Pirej, kamor je odplul 21. maja 1947 ob 13.30, sredi divjega dvigovanja zastav, sikanja zasidranih ladij, veselega zvonjenja zvonov in vzklikov prebivalcev Pireja, ki so se zbrali v pristanišču. Tam so ga sprejeli Aleksander Papagos, nadškof Damascen, kabinet itd., nato pa je odšel v Kifissio, kjer se je naselil. Obravnava, ki je sledila, je označena kot površna in neorganizirana, iz česar je mogoče sklepati, da je bila grška vlada verjetno bolj zainteresirana za to, da bi patriarha prepričala v odstop, kot pa za njegovo ozdravitev.

Pomimo silnych pogłosek o jego rezygnacji podczas leczenia w Atenach, patriarcha Maksymos powrócił do Konstantynopola w sierpniu tego roku bez podjęcia decyzji o rezygnacji.

Procesi
Patriarhova dolgotrajna bolezen in intenzivna ugibanja o njegovem nasledniku so v Fanarju ustvarila konfliktno vzdušje. Grška vlada je v dogovoru z ameriško nadaljevala z iskanjem nove "močne osebnosti" z jasno "protirusko" usmeritvijo, ki bi lahko patriarhat spremenila v "protikomunistično trdnjavo", kar bi bilo v skladu s turško politiko. Na koncu se je grška vlada odločila za kandidaturo Atenagore, ki je sčasoma dobil podporo hierarhov in tujih vlad. Ankara in turški tisk sta podpirala Atenagorin predlog in ga celo opisovala kot "zvestega prijatelja Turčije".

Reakcje jednak metropolitów patriarchatu, gdy zaczęły być znane posunięcia wspomnianych rządów, były zdecydowane. Na czele reagujących hierarchów, którzy dostrzegli zewnętrzną manipulację patriarchatem, stali metropolici Derki Joachim, Laodycei Maksymos, Neocaesarei Chryzostomos, Pergamum Adamantios, Sardei Maksymos i Chaldii Kirillos, którzy w odpowiedzi na uwagi przedstawicieli Aten o konieczności wymiany patriarchy, z powodu choroby, broniąc niezależności Patriarchatu, odgovoril:, że wiele razy w swojej długiej historii Patriarchat stawał w obliczu podobnych sytuacji, które sam zdołał przezwyciężyć, dlatego też nie ma potrzeby, aby czynniki zewnętrzne miały wpływ na wewnętrzne ustalenia.

W tym samym czasie nie ustawały naciski ze strony rządu greckiego i kręgów w Fanarze, aby Maximos ustąpił. W 1948 r., prawdopodobnie chcąc odeprzeć zarzuty o rusofilstwo, odmówił afiliacji Kościoła Czechosłowackiego do Patriarchatu Moskiewskiego, o co prosił arcybiskup praski Savatius.

Odstop in smrt
18. oktobra 1948 je končno odstopil, potem ko sta grška in turška vlada podprli Atenagorovo izvolitev na patriarhalni prestol. Njegova bolezen naj bi bila le pretveza, da bi ga prisilili k odstopu, pravi razlog pa naj bi bile govorice o njegovih povezavah z Rusko cerkvijo in s tem s Sovjetsko zvezo.

Ohranil je naslov predsednika Efeza, ki mu ga je podelil patriarhalni svet. Leta 1971 je zbolel za akutnim bronhitisom in umrl v Švici na novega leta dan 1972. Njegovo truplo so prepeljali v Konstantinopel, kjer so ga s častmi pokopali na dvorišču patriarhalnega samostana Zoodochos Pigi Baluklis.

V pismu z dne 25. 5. 1962 (ki je bilo pozneje objavljeno v pravoslavnem tisku (Vol. 191-192, 1. in 15. 8. 1973)) je detronizirani Maksim V. Atenagoro obtožil prevare, s katero ga je odstavil, zlasti njegovih ekumenskih uvertur.