Dane biograficzne
Urodził się 26 października 1897 roku w Sinope nad Morzem Czarnym i był synem Eleftheriosa i Catherine Vaportzis. Jego wujem był metropolita Kirillos Mumtzis z Mytilene. Po ukończeniu studiów w ojczyźnie zapisał się do Szkoły Teologicznej w Halki, którą ukończył po rocznej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku pracą “The Election of the Patriarchs of Constantinople in the Byzantine Era”. Został wyświęcony na diakona 16 maja 1918 r., a na starszego w Nowy Rok 1928, otrzymując jednocześnie tytuł archimandryty.

Arcykapłan
8 lutego 1930 roku został wybrany metropolitą Filadelfii, a 28 czerwca 1932 roku metropolitą Chalcedonu.

Po śmierci patriarchy Photiosa II w 1935 r. preferowanym następcą był Maximos, jednak po interwencji władz tureckich jego imię zostało usunięte z listy kandydatów. Podczas II wojny światowej był dwukrotnie aresztowany przez władze tureckie, a za drugim razem (20 stycznia 1943 r.) został wywieziony na kilka miesięcy do Prus.

Ze względu na zaawansowany wiek patriarchy Benjamina, Maximos zastępował go w wielu zadaniach administracyjnych i był stałym członkiem Synodu Patriarchalnego.

Patriarcha
W lutym 1946 roku zmarł patriarcha Benjamin. Dzień po jego pogrzebie, 20 lutego, Maksymin został wybrany przez Synod Patriarchalny na patriarchę ekumenicznego. Warto zauważyć, że rząd turecki zachował neutralne stanowisko, nie tworząc przeszkód dla jego wyboru, jak to miało miejsce poprzednim razem. Wydawało się zresztą, że klimat między władzami tureckimi a patriarchatem uległ zmianie. Wskaźnikiem poprawy sytuacji w tym czasie była wizyta ówczesnego prezydenta Republiki Tureckiej Ismeta Inonu w Szkole Teologicznej w Halki, gdzie został serdecznie przyjęty przez ówczesnego dyrektora, metropolitę Chrysostomosa z Neocaesarei i studentów.

Już od pierwszych miesięcy swojego patriarchatu Maximos ściągał na siebie ogień tureckiej prasy z powodu swoich kontaktów z Rosyjską Cerkwią Prawosławną, które interpretowano jako pośrednie poparcie dla Związku Radzieckiego. Wydaje się, że podobne podejrzenia mieli amerykańscy i brytyjscy dyplomaci. Wydaje się, że nie do końca zrozumiał zmianę stosunków po wojnie, a jego nierozważne wypowiedzi pozostawiały pole do interpretacji jako prorosyjskie.

Choroba
Pod koniec 1946 roku u Patriarchy zaczęły pojawiać się objawy łagodnej melancholii. Po pewnym czasie patriarcha wyraził zamiar rezygnacji, natomiast z kręgów tureckich wyciekły informacje, że w przypadku zdiagnozowania u niego choroby terminalnej należy go natychmiast usunąć i wybrać następcę. Greckie MSZ zostało poinformowane przez greckiego ambasadora Peryklesa Skeferisa o zamiarach patriarchy, a rząd grecki zalecił czekanie.

W celu odzyskania sił postanowiono przenieść patriarchę do jego letniej rezydencji w Halki, a następnie, w maju 1947 roku, do Aten. W ten sposób, w towarzystwie trzech członków swojej świty, przybył pociągiem ze stacji Sikertzi w Pythio na Evrosie, skąd został przewieziony motorem do Alexandroupolis, gdzie przyjęli go biskupi Fthiotidy Ambrosios i Attyki oraz Megaridos Iakovos, reprezentujący Kościół Grecji. Następnie wraz ze swoją świtą wsiadł na pokład greckiego niszczyciela “Kreta” płynącego do Pireusu, gdzie wypłynął o 13:30 21 maja 1947 roku, wśród szału podnoszenia flagi, syczenia zadokowanych statków, radosnego bicia w dzwony i wiwatów mieszkańców Pireusu zgromadzonych wokół portu. Tam został przyjęty przez Aleksandra Papagosa, arcybiskupa Damascena, gabinet itp. a następnie udał się do Kifissii, gdzie się osiedlił. Leczenie, które nastąpiło, jest scharakteryzowane jako pobieżne i niezorganizowane, i z tego wnioskuje się, że rząd grecki był prawdopodobnie bardziej zainteresowany przekonaniem patriarchy do rezygnacji niż jego wyzdrowieniem.

Pomimo silnych pogłosek o jego rezygnacji podczas leczenia w Atenach, patriarcha Maksymos powrócił do Konstantynopola w sierpniu tego roku bez podjęcia decyzji o rezygnacji.

Procesy
Przedłużająca się choroba Patriarchy i intensywne spekulacje na temat jego następcy stworzyły klimat konfliktu w Fanarze. Rząd grecki, w porozumieniu z rządem USA, kontynuował poszukiwania nowej “silnej osobowości” o wyraźnej orientacji “antyrosyjskiej”, która mogłaby przekształcić patriarchat w “antykomunistyczny bastion”, cechy zgodne również z polityką Turcji. Ostatecznie rząd grecki zdecydował się na kandydaturę Athenagorasa, który z czasem zyskał poparcie zarówno hierarchów, jak i zagranicznych rządów. Ankara i prasa turecka poparła propozycję Athenagorasa, określając go nawet jako “wiernego przyjaciela Turcji”.

Reakcje jednak metropolitów patriarchatu, gdy zaczęły być znane posunięcia wspomnianych rządów, były zdecydowane. Na czele reagujących hierarchów, którzy dostrzegli zewnętrzną manipulację patriarchatem, stali metropolici Derki Joachim, Laodycei Maksymos, Neocaesarei Chryzostomos, Pergamum Adamantios, Sardei Maksymos i Chaldii Kirillos, którzy w odpowiedzi na uwagi przedstawicieli Aten o konieczności wymiany patriarchy, z powodu choroby, broniąc niezależności Patriarchatu, odpowiedział, że wiele razy w swojej długiej historii Patriarchat stawał w obliczu podobnych sytuacji, które sam zdołał przezwyciężyć, dlatego też nie ma potrzeby, aby czynniki zewnętrzne miały wpływ na wewnętrzne ustalenia.

W tym samym czasie nie ustawały naciski ze strony rządu greckiego i kręgów w Fanarze, aby Maximos ustąpił. W 1948 r., prawdopodobnie chcąc odeprzeć zarzuty o rusofilstwo, odmówił afiliacji Kościoła Czechosłowackiego do Patriarchatu Moskiewskiego, o co prosił arcybiskup praski Savatius.

Rezygnacja i śmierć
18 października 1948 roku ostatecznie złożył rezygnację, a po tym jak rządy Grecji i Turcji opowiedziały się za wyborem Athenagorasa na tron patriarchalny. Twierdzi się, że jego choroba była pretekstem do wymuszenia rezygnacji, a prawdziwym powodem były pogłoski o jego powiązaniach z Kościołem rosyjskim, a tym samym ze Związkiem Radzieckim.

Zachował tytuł prezydenta Efezu, nadany mu przez sobór patriarchalny. W 1971 roku zachorował na ostre zapalenie oskrzeli i zmarł w Szwajcarii w Nowy Rok 1972. Jego ciało przewieziono do Konstantynopola, gdzie został pochowany z honorami na dziedzińcu patriarchalnego klasztoru Zoodochos Pigi Baluklis.

W liście z 25/5/1962 r. (który później został opublikowany w gazecie “Orthodox Press” (Vol. 191-192, 1 & 15 Aug 1973)) zdetronizowany Maximos V oskarżył Athenagorasa o podstęp, z jakim go obalił, a zwłaszcza o jego ekumeniczne uwertury.

Sztuczna Inteligencja