Životopisné údaje
Narodil sa 26 października 1897 roku w Sinope nad Morzem Czarnym i bola synem Eleftheriosa i Catherine Vaportzis. Jego wujem był metropolita Kirillos Mumtzis z Mytilene. Po ukończeniu studiów w ojczyźnie zapisał się do Szkoły Teologicznej w Halki, którą ukończył po rocznej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku pracą „The Election of the Patriarchs of Constantinople in the Byzantine Era”. Został wyświęcony na diakona 16 maja 1918 r., a na starszego w Nowy Rok 1928, otrzymując jednocześnie tytuł archimandryty.

Najvyšší kňaz
Za metropolitu Filadelfie bol zvolený 8. februára 1930 a za metropolitu Chalcedonu 28. júna 1932.

Po śmierci patriarchy Photiosa II w 1935 r. preferowanym następcą był Maximos, jednak po interwencji władz tureckich jego názov bol vyradený zo zoznamu kandidátov. Počas druhej svetovej vojny ho dvakrát zatkli turecké úrady a druhýkrát (20. januára 1943) ho na niekoľko mesiacov deportovali do Pruska.

Vzhľadom na vysoký vek patriarchu Benjamína ho Maximos zastupoval v mnohých administratívnych úlohách a bol stálym členom patriarchálnej synody.

Patriarcha
W lutym 1946 roku zmarł patriarcha Benjamin. Dzień po jego pogrzebie, 20 lutego, Maksymin został wybrany przez Synod Patriarchalny na patriarchę ekumenicznego. Warto zauważyć, że rząd turecki zachował neutralne stanowisko, nie tworząc przeszkód pre jego wyboru, jak to miało umiestnenie poprzednim razem. Wydawało się zresztą, że klimat między władzami tureckimi a patriarchatem uległ zmianie. Wskaźnikiem poprawy sytuacji w tym czasie była wizyta ówczesnego prezydenta Republiki Tureckiej Ismeta Inonu w Szkole Teologicznej w Halki, gdzie został serdecznie przyjęty przez ówczesnego dyrektora, metropolitę Chrysostomosa z Neocaesarei i studentów.

Maximos už od prvých mesiacov svojho patriarchátu ťahal za kratší koniec požiar Turecká tlač sa o ňom vyjadrovala ako o nepriamej podpore Sovietskeho zväzu pre jeho kontakty s ruskou pravoslávnou cirkvou. Zdá sa, že podobné podozrenie mali aj americkí a britskí diplomati. Zdá sa, že plne nepochopil zmenu vzťahov po vojne a jeho neuvážené vyhlásenia poskytovali priestor na interpretáciu ako proruské.

Choroba
Koncom roka 1946 sa u patriarchu začali prejavovať príznaky miernej melanchólie. Po nejakom čase patriarcha vyjadril svoj úmysel odstúpiť, pričom z tureckých kruhov prenikli informácie, že ak mu bude diagnostikovaná smrteľná choroba, mal by byť okamžite odstrániť a vybrať nástupcu. Grécke ministerstvo zahraničných vecí informoval o patriarchových zámeroch grécky veľvyslanec Pericles Skeferis a grécka vláda odporučila počkať.

Aby sa mu vrátili sily, bolo rozhodnuté presťahovať patriarchu do jeho letného sídla v Halki a potom v máji 1947 do Atén. V sprievode troch členov svojho sprievodu tak pricestoval vlakom zo stanice Sikertzi v Pýtii na Evrose, odkiaľ ho na motorke previezli do Alexandropolisu, kde ho prijali biskupi Ftiotidy Ambrosios a Attiky a Megaridos Iakovos, zastupujúci Kostol Grecji. Następnie wraz ze swoją świtą wsiadł na pokład greckiego niszczyciela „Kreta” płynącego do Pireusu, gdzie wypłynął o 13:30 21 maja 1947 roku, wśród szału podnoszenia flagi, syczenia zadokowanych statków, radosnego bicia w dzwony i wiwatów mieszkańców Pireusu zgromadzonych wokół portu. Tam został przyjęty przez Aleksandra Papagosa, arcybiskupa Damascena, gabinet itp. a następnie udał się do Kifissii, gdzie się osiedlił. Leczenie, które nastąpiło, jest scharakteryzowane jako pobieżne i niezorganizowane, i z tego wnioskuje się, że rząd grecki był prawdopodobnie bardziej zainteresowany przekonaniem patriarchy do rezygnacji niż jego wyzdrowieniem.

Pomimo silnych pogłosek o jego rezygnacji podczas leczenia w Atenach, patriarcha Maksymos powrócił do Konstantynopola w sierpniu tego roku bez podjęcia decyzji o rezygnacji.

Procesy
Przedłużająca się choroba Patriarchy i intensywne spekulacje na temat jego następcy stworzyły klimat konfliktu w Fanarze. Rząd grecki, w porozumieniu z rządem USA, kontynuował poszukiwania nowej „silnej osobowości” o wyraźnej orientacji „antyrosyjskiej”, która mogłaby przekształcić patriarchat w „antykomunistyczny bastion”, cechy zgodne również z polityką Turcji. Ostatecznie rząd grecki zdecydował się na kandydaturę Athenagorasa, który z czasem zyskał poparcie zarówno hierarchów, jak i zagranicznych rządów. Ankara i prasa turecka poparła propozycję Athenagorasa, określając go nawet jako „wiernego przyjaciela Turcji”.

Reakcje jednak metropolitów patriarchatu, gdy zaczęły być znane posunięcia wspomnianych rządów, były zdecydowane. Na czele reagujących hierarchów, którzy dostrzegli zewnętrzną manipulację patriarchatem, stali metropolici Derki Joachim, Laodycei Maksymos, Neocaesarei Chryzostomos, Pergamum Adamantios, Sardei Maksymos i Chaldii Kirillos, którzy w odpowiedzi na uwagi przedstawicieli Aten o konieczności wymiany patriarchy, z powodu choroby, broniąc niezależności Patriarchatu, odpovedal, że wiele razy w swojej długiej historii Patriarchat stawał w obliczu podobnych sytuacji, które sam zdołał przezwyciężyć, dlatego też nie ma potrzeby, aby czynniki zewnętrzne miały wpływ na wewnętrzne ustalenia.

W tym samym czasie nie ustawały naciski ze strony rządu greckiego i kręgów w Fanarze, aby Maximos ustąpił. W 1948 r., prawdopodobnie chcąc odeprzeć zarzuty o rusofilstwo, odmówił afiliacji Kościoła Czechosłowackiego do Patriarchatu Moskiewskiego, o co prosił arcybiskup praski Savatius.

Odstúpenie a smrť
Dňa 18. októbra 1948 napokon odstúpil a po tom, čo grécka a turecká vláda uprednostnili voľbu Atenagora na patriarchálny stolec. Tvrdí sa, že jeho choroba bola zámienkou, aby ho prinútili odstúpiť, a že skutočným dôvodom boli fámy o jeho prepojení na ruskú cirkev, a teda na Sovietsky zväz.

Ponechal si titul predsedu Efezu, ktorý mu udelil patriarchálny koncil. V roku 1971 ochorel na akútny zápal priedušiek a zomrel vo Švajčiarsku na Nový rok 1972. Jeho telo bolo prevezené do Konštantínopolu, kde ho s poctami pochovali na nádvorí patriarchálneho kláštora Zoodochos Pigi Baluklis.

W liście z 25/5/1962 r. (który później został opublikowany w gazecie „Orthodox Press” (Vol. 191-192, 1 & 15 Aug 1973)) zdetronizowany Maximos V oskarżył Athenagorasa o podstęp, z jakim go obalił, a zwłaszcza o jego ekumeniczne uwertury.