Biografiske data
Han ble født 26 października 1897 roku w Sinope nad Morzem Czarnym i var synem Eleftheriosa i Catherine Vaportzis. Jego wujem był metropolita Kirillos Mumtzis z Mytilene. Po ukończeniu studiów w ojczyźnie zapisał się Til Szkoły Teologicznej w Halki, którą ukończył po rocznej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku pracą „The Election of the Patriarchs of Constantinople in the Byzantine Era”. Został wyświęcony na diakona 16 maja 1918 r., a na starszego w Nowy Rok 1928, otrzymując jednocześnie tytuł archimandryty.

Yppersteprest
Han ble valgt til metropolit av Philadelphia den 8. februar 1930 og til metropolit av Chalcedon den 28. juni 1932.

Po śmierci patriarchy Photiosa II w 1935 r. preferowanym następcą był Maximos, jednak po interwencji władz tureckich jego navn ble fjernet fra listen over kandidater. Under andre verdenskrig ble han arrestert to ganger av tyrkiske myndigheter, og andre gang (20. januar 1943) ble han deportert til Preussen i flere måneder.

På grunn av patriark Benjamins høye alder var Maximos stedfortreder for ham i mange administrative oppgaver og var fast medlem av den patriarkalske synoden.

Patriark
W lutym 1946 roku zmarł patriarcha Benjamin. Dzień po jego pogrzebie, 20 lutego, Maksymin został wybrany przez Synod Patriarchalny na patriarchę ekumenicznego. Warto zauważyć, że rząd turecki zachował neutralne stanowisko, nie tworząc przeszkód for jego wyboru, jak to miało plassering poprzednim razem. Wydawało się zresztą, że klimat między władzami tureckimi a patriarchatem uległ zmianie. Wskaźnikiem poprawy sytuacji w tym czasie była wizyta ówczesnego prezydenta Republiki Tureckiej Ismeta Inonu w Szkole Teologicznej w Halki, gdzie został serdecznie przyjęty przez ówczesnego dyrektora, metropolitę Chrysostomosa z Neocaesarei i studentów.

Allerede i de første månedene av sitt virke som patriark var Maximos i gang med å gjennomføre en brann tyrkisk presse på grunn av hans kontakter med den russisk-ortodokse kirken, som ble tolket som indirekte støtte til Sovjetunionen. Amerikanske og britiske diplomater ser ut til å ha hatt lignende mistanker. Det ser ut til at han ikke fullt ut forsto de endrede relasjonene etter krigen, og hans uoverveide uttalelser kunne tolkes som prorussiske.

Sykdom
Pod koniec 1946 roku u Patriarchy zaczęły pojawiać się objawy łagodnej melancholii. Po pewnym czasie patriarcha wyraził zamiar rezygnacji, natomiast z kręgów tureckich wyciekły informacje, że w przypadku zdiagnozowania u niego choroby terminalnej należy go umiddelbart usunąć i wybrać następcę. Greckie MSZ zostało poinformowane przez greckiego ambasadora Peryklesa Skeferisa o zamiarach patriarchy, a rząd grecki zalecił czekanie.

For å gjenvinne kreftene ble det besluttet å flytte patriarken til hans sommerresidens i Halki og deretter, i mai 1947, til Athen. Sammen med tre medlemmer av følget sitt ankom han med tog fra Sikertzi stasjon i Pythio ved Evros, hvorfra han ble kjørt med motorsykkel til Alexandroupolis, der han ble mottatt av biskopene av Fthiotida Ambrosios og Attika og Megaridos Iakovos, som representerte den Kirke Grecji. Następnie wraz ze swoją świtą wsiadł na pokład greckiego niszczyciela „Kreta” płynącego do Pireusu, gdzie wypłynął o 13:30 21 maja 1947 roku, wśród szału podnoszenia flagi, syczenia zadokowanych statków, radosnego bicia w dzwony i wiwatów mieszkańców Pireusu zgromadzonych wokół portu. Tam został przyjęty przez Aleksandra Papagosa, arcybiskupa Damascena, gabinet itp. a następnie udał się do Kifissii, gdzie się osiedlił. Leczenie, które nastąpiło, jest scharakteryzowane jako pobieżne i niezorganizowane, i z tego wnioskuje się, że rząd grecki był prawdopodobnie bardziej zainteresowany przekonaniem patriarchy do rezygnacji niż jego wyzdrowieniem.

Pomimo silnych pogłosek o jego rezygnacji podczas leczenia w Atenach, patriarcha Maksymos powrócił do Konstantynopola w sierpniu tego roku bez podjęcia decyzji o rezygnacji.

Prosesser
Przedłużająca się choroba Patriarchy i intensywne spekulacje na temat jego następcy stworzyły klimat konfliktu w Fanarze. Rząd grecki, w porozumieniu z rządem USA, kontynuował poszukiwania nowej „silnej osobowości” o wyraźnej orientacji „antyrosyjskiej”, która mogłaby przekształcić patriarchat w „antykomunistyczny bastion”, cechy zgodne również z polityką Turcji. Ostatecznie rząd grecki zdecydował się na kandydaturę Athenagorasa, który z czasem zyskał poparcie zarówno hierarchów, jak i zagranicznych rządów. Ankara i prasa turecka poparła propozycję Athenagorasa, określając go nawet jako „wiernego przyjaciela Turcji”.

Reakcje jednak metropolitów patriarchatu, gdy zaczęły być znane posunięcia wspomnianych rządów, były zdecydowane. Na czele reagujących hierarchów, którzy dostrzegli zewnętrzną manipulację patriarchatem, stali metropolici Derki Joachim, Laodycei Maksymos, Neocaesarei Chryzostomos, Pergamum Adamantios, Sardei Maksymos i Chaldii Kirillos, którzy w odpowiedzi na uwagi przedstawicieli Aten o konieczności wymiany patriarchy, z powodu choroby, broniąc niezależności Patriarchatu, svarte, że wiele razy w swojej długiej historii Patriarchat stawał w obliczu podobnych sytuacji, które sam zdołał przezwyciężyć, dlatego też nie ma potrzeby, aby czynniki zewnętrzne miały wpływ na wewnętrzne ustalenia.

W tym samym czasie nie ustawały naciski ze strony rządu greckiego i kręgów w Fanarze, aby Maximos ustąpił. W 1948 r., prawdopodobnie chcąc odeprzeć zarzuty o rusofilstwo, odmówił afiliacji Kościoła Czechosłowackiego do Patriarchatu Moskiewskiego, o co prosił arcybiskup praski Savatius.

Fratredelse og dødsfall
Den 18. oktober 1948 gikk han endelig av, etter at de greske og tyrkiske regjeringene hadde gått inn for at Athenagoras skulle bli valgt til patriark. Det hevdes at sykdommen hans var et påskudd for å tvinge ham til å gå av, og at den egentlige grunnen var rykter om hans forbindelser til den russiske kirken og dermed til Sovjetunionen.

Han beholdt tittelen som president av Efesos, gitt ham av det patriarkalske rådet. I 1971 ble han syk av akutt bronkitt og døde i Sveits nyttårsdag 1972. Liket hans ble ført til Konstantinopel, der han ble gravlagt med æresbevisninger i gårdsplassen til det patriarkalske klosteret Zoodochos Pigi Baluklis.

W liście z 25/5/1962 r. (który później został opublikowany w gazecie „Orthodox Press” (Vol. 191-192, 1 & 15 Aug 1973)) zdetronizowany Maximos V oskarżył Athenagorasa o podstęp, z jakim go obalił, a zwłaszcza o jego ekumeniczne uwertury.