Biografische gegevens
Hij werd geboren 26 października 1897 roku w Sinope nad Morzem Czarnym i was synem Eleftheriosa i Catherine Vaportzis. Jego wujem był metropolita Kirillos Mumtzis z Mytilene. Po ukończeniu studiów w ojczyźnie zapisał się naar Szkoły Teologicznej w Halki, którą ukończył po rocznej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku pracą „The Election of the Patriarchs of Constantinople in the Byzantine Era”. Został wyświęcony na diakona 16 maja 1918 r., a na starszego w Nowy Rok 1928, otrzymując jednocześnie tytuł archimandryty.

Hogepriester
Hij werd op 8 februari 1930 gekozen tot metropoliet van Philadelphia en op 28 juni 1932 tot metropoliet van Chalcedon.

Po śmierci patriarchy Photiosa II w 1935 r. preferowanym następcą był Maximos, jednak po interwencji władz tureckich jego naam werd van de lijst met kandidaten geschrapt. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd hij tweemaal gearresteerd door de Turkse autoriteiten, en de tweede keer (20 januari 1943) werd hij voor enkele maanden naar Pruisen gedeporteerd.

Vanwege de hoge leeftijd van patriarch Benjamin werd Maximos in veel administratieve taken voor hem vervangen en was hij permanent lid van de patriarchale synode.

Patriarch
W lutym 1946 roku zmarł patriarcha Benjamin. Dzień po jego pogrzebie, 20 lutego, Maksymin został wybrany przez Synod Patriarchalny na patriarchę ekumenicznego. Warto zauważyć, że rząd turecki zachował neutralne stanowisko, nie tworząc przeszkód voor jego wyboru, jak to miało plaats poprzednim razem. Wydawało się zresztą, że klimat między władzami tureckimi a patriarchatem uległ zmianie. Wskaźnikiem poprawy sytuacji w tym czasie była wizyta ówczesnego prezydenta Republiki Tureckiej Ismeta Inonu w Szkole Teologicznej w Halki, gdzie został serdecznie przyjęty przez ówczesnego dyrektora, metropolitę Chrysostomosa z Neocaesarei i studentów.

Vanaf de eerste maanden van zijn patriarchaat was Maximos al bezig met een brand Turkse pers vanwege zijn contacten met de Russisch-orthodoxe kerk, die werden geïnterpreteerd als indirecte steun aan de Sovjet-Unie. Amerikaanse en Britse diplomaten schijnen soortgelijke vermoedens te hebben gehad. Het lijkt erop dat hij de veranderde verhoudingen na de oorlog niet helemaal begreep en zijn onverstandige uitspraken lieten ruimte voor interpretatie als pro-Russisch.

Ziekte
Pod koniec 1946 roku u Patriarchy zaczęły pojawiać się objawy łagodnej melancholii. Po pewnym czasie patriarcha wyraził zamiar rezygnacji, natomiast z kręgów tureckich wyciekły informacje, że w przypadku zdiagnozowania u niego choroby terminalnej należy go onmiddellijk usunąć i wybrać następcę. Greckie MSZ zostało poinformowane przez greckiego ambasadora Peryklesa Skeferisa o zamiarach patriarchy, a rząd grecki zalecił czekanie.

Om op krachten te komen, werd besloten de patriarch te verhuizen naar zijn zomerresidentie in Halki en vervolgens, in mei 1947, naar Athene. Zo kwam hij, vergezeld van drie leden van zijn gevolg, per trein aan op het station van Sikertzi in Pythio op de Evros, vanwaar hij per motorfiets naar Alexandroupolis werd gebracht, waar hij werd ontvangen door de bisschoppen van Fthiotida Ambrosios en Attica en Megaridos Iakovos, die de Kerk Grecji. Następnie wraz ze swoją świtą wsiadł na pokład greckiego niszczyciela „Kreta” płynącego do Pireusu, gdzie wypłynął o 13:30 21 maja 1947 roku, wśród szału podnoszenia flagi, syczenia zadokowanych statków, radosnego bicia w dzwony i wiwatów mieszkańców Pireusu zgromadzonych wokół portu. Tam został przyjęty przez Aleksandra Papagosa, arcybiskupa Damascena, gabinet itp. a następnie udał się do Kifissii, gdzie się osiedlił. Leczenie, które nastąpiło, jest scharakteryzowane jako pobieżne i niezorganizowane, i z tego wnioskuje się, że rząd grecki był prawdopodobnie bardziej zainteresowany przekonaniem patriarchy do rezygnacji niż jego wyzdrowieniem.

Pomimo silnych pogłosek o jego rezygnacji podczas leczenia w Atenach, patriarcha Maksymos powrócił do Konstantynopola w sierpniu tego roku bez podjęcia decyzji o rezygnacji.

Processen
Przedłużająca się choroba Patriarchy i intensywne spekulacje na temat jego następcy stworzyły klimat konfliktu w Fanarze. Rząd grecki, w porozumieniu z rządem USA, kontynuował poszukiwania nowej „silnej osobowości” o wyraźnej orientacji „antyrosyjskiej”, która mogłaby przekształcić patriarchat w „antykomunistyczny bastion”, cechy zgodne również z polityką Turcji. Ostatecznie rząd grecki zdecydował się na kandydaturę Athenagorasa, który z czasem zyskał poparcie zarówno hierarchów, jak i zagranicznych rządów. Ankara i prasa turecka poparła propozycję Athenagorasa, określając go nawet jako „wiernego przyjaciela Turcji”.

Reakcje jednak metropolitów patriarchatu, gdy zaczęły być znane posunięcia wspomnianych rządów, były zdecydowane. Na czele reagujących hierarchów, którzy dostrzegli zewnętrzną manipulację patriarchatem, stali metropolici Derki Joachim, Laodycei Maksymos, Neocaesarei Chryzostomos, Pergamum Adamantios, Sardei Maksymos i Chaldii Kirillos, którzy w odpowiedzi na uwagi przedstawicieli Aten o konieczności wymiany patriarchy, z powodu choroby, broniąc niezależności Patriarchatu, antwoordde, że wiele razy w swojej długiej historii Patriarchat stawał w obliczu podobnych sytuacji, które sam zdołał przezwyciężyć, dlatego też nie ma potrzeby, aby czynniki zewnętrzne miały wpływ na wewnętrzne ustalenia.

W tym samym czasie nie ustawały naciski ze strony rządu greckiego i kręgów w Fanarze, aby Maximos ustąpił. W 1948 r., prawdopodobnie chcąc odeprzeć zarzuty o rusofilstwo, odmówił afiliacji Kościoła Czechosłowackiego do Patriarchatu Moskiewskiego, o co prosił arcybiskup praski Savatius.

Ontslag en dood
Op 18 oktober 1948 trad hij uiteindelijk af, nadat de Griekse en Turkse regeringen Athenagoras de voorkeur gaven voor de verkiezing van de patriarchale troon. Er wordt beweerd dat zijn ziekte een voorwendsel was om zijn ontslag af te dwingen, en dat de echte reden geruchten waren over zijn banden met de Russische kerk en dus met de Sovjet-Unie.

Hij behield de titel van president van Efeze, hem gegeven door het patriarchaal concilie. In 1971 werd hij ziek door acute bronchitis en stierf op nieuwjaarsdag 1972 in Zwitserland. Zijn lichaam werd overgebracht naar Constantinopel, waar hij eervol werd begraven op de binnenplaats van het patriarchale klooster van Zoodochos Pigi Baluklis.

W liście z 25/5/1962 r. (który później został opublikowany w gazecie „Orthodox Press” (Vol. 191-192, 1 & 15 Aug 1973)) zdetronizowany Maximos V oskarżył Athenagorasa o podstęp, z jakim go obalił, a zwłaszcza o jego ekumeniczne uwertury.