Biografiska uppgifter
Han föddes 26 października 1897 roku w Sinope nad Morzem Czarnym i var synem Eleftheriosa i Catherine Vaportzis. Jego wujem był metropolita Kirillos Mumtzis z Mytilene. Po ukończeniu studiów w ojczyźnie zapisał się till Szkoły Teologicznej w Halki, którą ukończył po rocznej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku pracą „The Election of the Patriarchs of Constantinople in the Byzantine Era”. Został wyświęcony na diakona 16 maja 1918 r., a na starszego w Nowy Rok 1928, otrzymując jednocześnie tytuł archimandryty.

Överstepräst
Han valdes till metropolit i Philadelphia den 8 februari 1930 och till metropolit i Chalcedon den 28 juni 1932.

Po śmierci patriarchy Photiosa II w 1935 r. preferowanym następcą był Maximos, jednak po interwencji władz tureckich jego namn ströks från listan över kandidater. Under andra världskriget arresterades han två gånger av de turkiska myndigheterna, och den andra gången (20 januari 1943) deporterades han till Preussen för flera månader.

På grund av patriark Benjamins höga ålder ersatte Maximos honom i många administrativa uppgifter och var en permanent medlem av patriarkalsynoden.

Patriark
W lutym 1946 roku zmarł patriarcha Benjamin. Dzień po jego pogrzebie, 20 lutego, Maksymin został wybrany przez Synod Patriarchalny na patriarchę ekumenicznego. Warto zauważyć, że rząd turecki zachował neutralne stanowisko, nie tworząc przeszkód för jego wyboru, jak to miało plats poprzednim razem. Wydawało się zresztą, że klimat między władzami tureckimi a patriarchatem uległ zmianie. Wskaźnikiem poprawy sytuacji w tym czasie była wizyta ówczesnego prezydenta Republiki Tureckiej Ismeta Inonu w Szkole Teologicznej w Halki, gdzie został serdecznie przyjęty przez ówczesnego dyrektora, metropolitę Chrysostomosa z Neocaesarei i studentów.

Redan under de första månaderna av sitt patriarkat lyckades Maximos med en brand turkiska pressen på grund av hans kontakter med den rysk-ortodoxa kyrkan, vilka tolkades som ett indirekt stöd till Sovjetunionen. Amerikanska och brittiska diplomater verkar ha haft liknande misstankar. Det verkar som om han inte fullt ut förstod hur relationerna förändrats efter kriget, och hans omdömeslösa uttalanden gav utrymme för tolkningar som pro-ryska.

Sjukdom
Pod koniec 1946 roku u Patriarchy zaczęły pojawiać się objawy łagodnej melancholii. Po pewnym czasie patriarcha wyraził zamiar rezygnacji, natomiast z kręgów tureckich wyciekły informacje, że w przypadku zdiagnozowania u niego choroby terminalnej należy go omedelbart usunąć i wybrać następcę. Greckie MSZ zostało poinformowane przez greckiego ambasadora Peryklesa Skeferisa o zamiarach patriarchy, a rząd grecki zalecił czekanie.

För att återfå sina krafter beslutade man att flytta patriarken till sin sommarresidens i Halki och sedan, i maj 1947, till Aten. Tillsammans med tre personer ur sitt följe anlände han med tåg från Sikertzi-stationen i Pythio på Evros, varifrån han fördes med motorcykel till Alexandroupolis, där han togs emot av biskoparna i Fthiotida Ambrosios och Attika samt av Megaridos Iakovos, som representerade Kyrkan Grecji. Następnie wraz ze swoją świtą wsiadł na pokład greckiego niszczyciela „Kreta” płynącego do Pireusu, gdzie wypłynął o 13:30 21 maja 1947 roku, wśród szału podnoszenia flagi, syczenia zadokowanych statków, radosnego bicia w dzwony i wiwatów mieszkańców Pireusu zgromadzonych wokół portu. Tam został przyjęty przez Aleksandra Papagosa, arcybiskupa Damascena, gabinet itp. a następnie udał się do Kifissii, gdzie się osiedlił. Leczenie, które nastąpiło, jest scharakteryzowane jako pobieżne i niezorganizowane, i z tego wnioskuje się, że rząd grecki był prawdopodobnie bardziej zainteresowany przekonaniem patriarchy do rezygnacji niż jego wyzdrowieniem.

Pomimo silnych pogłosek o jego rezygnacji podczas leczenia w Atenach, patriarcha Maksymos powrócił do Konstantynopola w sierpniu tego roku bez podjęcia decyzji o rezygnacji.

Processer
Przedłużająca się choroba Patriarchy i intensywne spekulacje na temat jego następcy stworzyły klimat konfliktu w Fanarze. Rząd grecki, w porozumieniu z rządem USA, kontynuował poszukiwania nowej „silnej osobowości” o wyraźnej orientacji „antyrosyjskiej”, która mogłaby przekształcić patriarchat w „antykomunistyczny bastion”, cechy zgodne również z polityką Turcji. Ostatecznie rząd grecki zdecydował się na kandydaturę Athenagorasa, który z czasem zyskał poparcie zarówno hierarchów, jak i zagranicznych rządów. Ankara i prasa turecka poparła propozycję Athenagorasa, określając go nawet jako „wiernego przyjaciela Turcji”.

Reakcje jednak metropolitów patriarchatu, gdy zaczęły być znane posunięcia wspomnianych rządów, były zdecydowane. Na czele reagujących hierarchów, którzy dostrzegli zewnętrzną manipulację patriarchatem, stali metropolici Derki Joachim, Laodycei Maksymos, Neocaesarei Chryzostomos, Pergamum Adamantios, Sardei Maksymos i Chaldii Kirillos, którzy w odpowiedzi na uwagi przedstawicieli Aten o konieczności wymiany patriarchy, z powodu choroby, broniąc niezależności Patriarchatu, svarade, że wiele razy w swojej długiej historii Patriarchat stawał w obliczu podobnych sytuacji, które sam zdołał przezwyciężyć, dlatego też nie ma potrzeby, aby czynniki zewnętrzne miały wpływ na wewnętrzne ustalenia.

W tym samym czasie nie ustawały naciski ze strony rządu greckiego i kręgów w Fanarze, aby Maximos ustąpił. W 1948 r., prawdopodobnie chcąc odeprzeć zarzuty o rusofilstwo, odmówił afiliacji Kościoła Czechosłowackiego do Patriarchatu Moskiewskiego, o co prosił arcybiskup praski Savatius.

Uppsägning och död
Den 18 oktober 1948 avgick han slutligen, och efter att de grekiska och turkiska regeringarna hade förordat Athenagoras' val till patriarkatstronen. Det påstås att hans sjukdom var en förevändning för att tvinga fram hans avgång och att den verkliga orsaken var rykten om hans kopplingar till den ryska kyrkan och därmed till Sovjetunionen.

Han behöll titeln president i Efesos, som han fått av det patriarkaliska rådet. År 1971 insjuknade han i akut bronkit och avled i Schweiz på nyårsdagen 1972. Hans kropp fördes till Konstantinopel, där han begravdes med hedersbetygelser på gården till det patriarkaliska klostret Zoodochos Pigi Baluklis.

W liście z 25/5/1962 r. (który później został opublikowany w gazecie „Orthodox Press” (Vol. 191-192, 1 & 15 Aug 1973)) zdetronizowany Maximos V oskarżył Athenagorasa o podstęp, z jakim go obalił, a zwłaszcza o jego ekumeniczne uwertury.