Rachunek sumienia przed spowiedzią

Rachunek sumienia przed spowiedzią

Rachunek sumienia i modlitwa

Rachunek sumienia jest przeglądem swoich przeszłych myśli, słów, czynów i zaniechań w celu ustalenia ich zgodności z prawem moralnym lub odstępstwa od niego. Wśród chrześcijan jest to na ogół recenzja prywatna; intelektualiści świeccy publikują czasami autokrytyki na użytek publiczny. W Kościele katolickim pokutników, którzy pragną przyjąć sakrament pokuty, zachęca się do rachunku sumienia, posługując się dziesięcioma przykazaniami, czyli błogosławieństwami, cnotami i wadami. Podobna doktryna jest nauczana w kościołach luterańskich, gdzie pokutujący, którzy chcą przyjąć sakrament pokuty, proszeni są o posługiwanie się Dziesięcioma Przykazaniami jako przewodnikiem. Proces ten jest bardzo podobny do islamskiej praktyki Muhasaba, czyli autorefleksji.

Rachunek sumienia przed spowiedzią

„Doskonałość tej praktyki i jej owocność dla cnoty chrześcijańskiej” – głosił papież Pius X – „są wyraźnie ustalone przez naukę wielkich mistrzów życia duchowego”. W swoich Ćwiczeniach duchowych przedstawia różne jej formy w egzaminie szczegółowym i ogólnym (24-43). Z egzaminu ogólnego pisze: „Pierwszym punktem jest dziękczynienie Bogu, Panu naszemu, za otrzymane łaski” (43). Ten punkt stał się we współczesnych czasach bardzo rozwiniętą częścią ignacjańskiej duchowości i doprowadził do wielu innych pozytywnych praktyk, ogólnie nazywanych egzaminem świadomości. W dwudniowych „egzaminach” można dokonać przeglądu sposobów, w jaki Bóg był obecny przez jednego człowieka wobec innych, a przez innych wobec siebie samego, i jak ktoś na to zareagował, i postępować w swoim życiu z wdzięcznością, bardziej świadomym obecności Boga w swoim życiu.

Ogólnie rzecz biorąc, istnieje rozróżnienie między szczególnym egzaminem, który ma na celu zmianę jednej szczególnej cechy lub wady własnego zachowania, egzaminem świadomości, który jest bardziej zniuansowaną refleksją, a ogólnym rachunkiem sumienia używanym przed sakramentem pokuty”. Ta ostatnia metoda nazywana jest rachunek sumienia, ponieważ jest przeglądem własnego postępowania z moralnego punktu widzenia, refleksją nad własną odpowiedzialnością i spojrzeniem na swoje grzechy i słabości w przygotowaniu do pokuty, w przeciwieństwie do egzaminu świadomości, który nie skupia się na moralności, nawet jeśli grzechy pojawią się podczas przeglądu dnia.

Modlitwa a rachunek sumienia

Rachunek sumienia został nakazany przez apostoła św. Pawła, aby wierni wykonywali go za każdym razem, gdy przyjmują Komunię Świętą: „Niechaj jednak człowiek bada samego siebie, a więc niechaj spożywa ten chleb i pije z tego kielicha. Kto bowiem je i pije niegodnie, ten je i pije potępienie dla siebie…”. Bo gdybyśmy sami siebie osądzali, nie powinniśmy być osądzani.” (1 Koryntian 11:28-31, KJV). A ponieważ wczesni chrześcijanie przyjmowali Komunię Świętą bardzo często, rachunek sumienia stało się znajomym ćwiczeniem ich życia duchowego. W wielu przypadkach stało się to codzienną praktyką życia pierwszych członków duchowieństwa i tych, którzy prowadzili życie monastyczne, takich jak pustelnik św. Antoniusz, o którym mówiło się, że każdej nocy badał swoje sumienie, podczas gdy św. Bazylia z Cezarei, św. Augustyn z Hippo, św. Bernard z Clairvaux i założyciele zakonów generalnie czynili rachunek sumienia regularnym, codziennym ćwiczeniem swoich naśladowców. Świeccy członkowie zgromadzeń byli zachęcani do podejmowania tej praktyki jako zbawiennej miary postępu w cnotach. Św. Bernard nauczał: „Jako poszukiwacz uczciwości własnego postępowania, poddajcie swoje życie codziennemu egzaminowi. Zastanówcie się dokładnie, jakie postępy poczyniliście lub jakie podstawy straciliście. Starajcie się poznać siebie. Postaw wszystkie swoje wady przed swoimi oczami. Stańcie twarzą w twarz z samym sobą, jakbyście byli innym człowiekiem, a potem płaczcie za swoimi wadami”.

Pobożny rachunek sumienia a przygotowanie do Pojednania

Pobożny rachunek sumienia różni się od tego, które jest wymagane jako przybliżone przygotowanie do Sakramentu Pojednania, którego celem jest rozpoznanie wszystkich grzechów wymagających pokuty. W badaniu do spowiedzi można zastosować różne, bardziej szczegółowe metody, wykorzystując Dziesięć Przykazań Bożych, Przykazań Kościoła, Siedem Grzechów Stołecznych, obowiązki własnego stanu życia, dziewięć sposobów uczestniczenia w grzechu innych.

READ
Pokuta

Rachunek sumienia i ćwiczenia duchowe

Ignacego z Loyoli w swoich Ćwiczeniach duchowych zawiera pięć punktów. W pierwszym punkcie naśladowcy dziękują Bogu za otrzymane korzyści; w drugim proszą o łaskę, aby poznać i naprawić nasze błędy; w trzecim przechodzą przez kolejne godziny dnia, zwracając uwagę na to, jakie błędy popełnili w czynie, słowie, myśli lub zaniechaniu; w czwartym proszą o Boże przebaczenie; w piątym mają na celu zmianę.